Istotnie bogatą willę w stylu secesyjnym polecił zbudować jako dowód swojej ważnej pozycji pomiędzy przedsiębiorcami w sferze przemysłu tekstylnego pan Florian Hernych (1855 - 1923). Również kwota, którą podobno za tą wyjątkową budowlę zapłacił, temu odpowiada. 460 000 koron austriackich. Dokumentacja budowlana dla tej willi niesie nazwę karlińskiej firmy Macieja Blechy.
![]() |
![]() |
Ważnego praskiego architekta i budowniczego. Aby ta, skądinąd firma mająca nadzwyczaj dużo sukcesów, sprostała niezwykłej ilości zamówień, współpracowała z rzędem innych ważnych architektów.W latach 1904 - 1907, kiedy to powstawał projekt willi Hernycha, szereg propozycji na nią wykonała para Emil Králíček, architekt oraz Celda Klouček, rzeźbiarz. Aczkolwiek brak jednoznacznych dowodów, można w końcu dojść do wniosku, że projektantem willi był Emil Králíček.
![]() |
![]() |
Samotną budowę prowadził brat Floriana Hernycha, Józef. Na nową budowlę, niosącą nr 72, wydano pozwolenie budowlane dnia 15 marca 1906r. a jej kolaudacja odbyła się 25 lutego 1907r. Pomimo niemałych kłopotów finansowych, do których się firma Hernycha dostawała, została willa w posiadaniu Hernychów aż do 1951 roku. W następującej sytuacji politycznej interesował się nią szereg subiektów, lecz w końcu zwyciężyło stanowisko wynająć ją w 1955 roku Szkole Muzycznej, Powiatowej Bibliotece Ludowej, Domu Oświaty oraz stołówce Dziewięcioletniej Szkoły Podstawowej. W 1971 roku tutaj umiejscowiono MuzeumTradycji Rewolucyjnych.
![]() |
![]() |
Po zmianie stosunków politycznych w 1989 roku doszło do przywrócenia willi pierwotnym właścicielom. Jedyny, kto nadal tutaj pozostał, była szkoła muzyczna - Podstawowa Szkoła Artystyczna im. Jaroslava Kociana, która opłacała właścicielom czynsz. Lecz również ją w 2002 roku przesiedlono.W gruncie rzeczy pusty budynek po skomplikowanych rokowaniach przeszedł w poniekąd smutnym stanie w 2003 roku do posiadania miasta. Dla zamiaru wykorzystywania go w przyszłości jako Centrum Kulturalno-Społeczne Czesko-Polskiego Pogranicza oraz równocześnie siedziby Muzeum Miasta, musiał przejść przez dokładną rekonstrukcję. Tą rozpoczęto jesienią 2006 roku.Po jej ukończeniu odbyło się dnia 26 kwietnia 2008r. jej uroczyste otwarcie. Ponadto w suterenie otwarto "Restaurant Secese".
![]() |
![]() |
Ogród, dzięki umiejscowieniu kilku nowych rzeźb, z których najważniejszą jest Martwy Abel usteckiego rodaka Quido Kociana, stał się galerią w plenerze.
Willa Hernycha jest przez wzgląd na zastosowany styl budowlany w mieście wyjątkowa i wysoko przekracza miejscowy standard architektoniczny.

Ustecki rynek, ze swoim prawie że kwadratowym rzutem poziomym, jest świadkiem naocznym samych początków historii tego miasta. Nie w tej postaci, ponieważ w XIII i następnych wiekach było decydującym materiałem budowlanym drewno. A to miało na sumieniu aż dwa wielkie pożary. W latach 1498 oraz 1706. Podczas pierwszego spłonął do podstaw ratusz a wraz z nim wszelka dokumentacja. 
Dlatego brak najstarszych zapisów o naszym mieście. Drugi pożar ciężko dotknął się centrum miasta. Ze spaleniska, szczególnie wokół rynku, zaczęły później wyrastać już murowane budynki rzemieślników oraz kupców. Rynek uzyskał bardzo podobny wygląd, jaki ma ten obecny. Istotnym jest, że zostały odnowione arkady od strony północnej i zachodniej, które są chlubą miasta do dziś. I oczywiście zbudowano nowy barokowy ratusz, dany do użytku w 1723 roku.
Na jego froncie osadzono kamienny lichtensztejnski znak oraz tablicę pamiątkową informującą, że w tym domu narodził się czeski odrodziciel i ksiądz, Maciej Józef Sychra. W tym budynku miał siedzibę do 1929 roku sąd powiatowy, od roku 1932 służyła jako muzeum miasta. W czasie protektoratu w 1941 roku tutaj zaczął urzędować zarząd miasta. Z biegiem następnych lat okazało się koniecznym przeprowadzić obszerną rekonstrukcję, która miała zapewnić nowe pomieszczenia i ich wyposażenie odpowiadające nowym czasom. Ta odbyła się w latach 1995 - 1998. Także nadal ma tutaj siedzibę Urząd miasta.
Barokowy Filar mariański, wybudowany w środku rynku jako podziękowanie za zakończenie epidemii dżumy, wyświęcono w 1739 roku.
Na wschodniej (górnej) stronie rynku zaciekawi dom nr 87 - Kasa Oszczędności. Według planów architektów Maříka i Pešiny z Pragi została wybudowana w latach 1906 - 1907. Po lewej stronie stojący jednopiętrowy kamienny dom nie jest ciekawy jako taki, lecz tym, że tu mieszkała i tworzyła Magdaléna Dobromila Rettigová.
Tak samo nie z punktu widzenia budowniczego, lecz ze względów historycznych, interesującym jest dom nr 7, który służył jako budynek szkolny.
Fascynujące jest także obserwować, jak zmieniała się nazwa tego miejsca. Tą najstarszą było "Na rynku", w czasie pierwszej republiki "Wilsonovo náměstí". W czasie protektoratu "Hlavní náměstí (Hauptplatz)", po wojnie "Náměstí dr. Edvarda Beneše". Następowało "Náměstí míru" a obecnie jest to "Mírové náměstí".
![]() |
![]() |

